कथा - तिम्रो यादमा

सन् २०१९, जनवरी l 

मेरो visa आएपछि उनि खुसि थिईन् - तर थिईनन् l हामी दुवै जनाको visa आउन हामीले बिवाह गरेको प्रमाण पेश गर्नु पर्थ्यो l हामी विवाहित थिएनौ l उनले मलाई धेरै प्ररित गर्थिन्, आगाडी बढ्न, आफ्नो लक्ष्यमा पुग्न l म संग अब बाँकि तीन हप्ता थियो l जागिर मा १५ दिन को समय राखेर राजिनामा दिएँ l जागिर छोड्दा कम्पनीमा १ महिना अगाडी राजिनामा दिनु पर्ने हो l समय अभाब थियो l CEO रिसाए l नौ वर्ष जागिर गरेको कम्पनीबाट १५ दिन को छोटो सूचनामा म जागिर छोड्दै थिएँ l मलाई पनि रिस उठेको थियो l तर उनले सम्झाईन् l

मेरो किनमेल, कागज पत्र को digital कपी बनाउने देखि  Graduation सम्मको लागि हुने लुगा, अनि अरु सामान उनैले तयार पारेकी थिईन् l नयाँ सुटकेशमा ३१.२ के. जी. को समानको व्यवस्था गरेकी थिईन् l हाते ब्याग लिएर घर बाट निस्कन लाग्दा आमा ले सोध्नुभएथ्यो, “ सामान यति हो र बाबु ?” मैले उनको अनुहार हेरेर भनेको थिएँ, “हैन गाडीमा एउटा ब्याग छ आमा l “ Airport सम्मको यात्रामा हामी संगै थियौ l मैले उनको आँखामा हेर्न धेरै खोजेर पनि सकिन l अर्थात् हाम्रा आँखा  जुद्दै जुधेनन् l तर उनको अनुहारमा मलिनता थियो l आफन्त-साथी भाईहरुको बीचमा उनि कतै हराए झैँ लागेथ्यो l Departure gate मा पुग्न लागेको थिएँ l उनले हात समाते भाबुक हुदै बेपरवाह मलाई अंकमाल गरेकी थिईन् –झन्डै १ मिनेट l अनि भनेकी थिई न, “ I’ll miss you.”

 मेरो यात्रा २२ घण्टाको हुँदै थियो l एक्लै यात्रामा मलाई अनगिन्ति कुरा मनमा आउँथ्यो l तर पनि म अधिकांस समय उनैलाई सम्झिन्थे l मेरो योजना थियो १ वर्ष पछि बिहे गर्न नेपाल फर्कन्छु l अनि प्रोसेस सुरु हुन्छ l मेरो पढाई सकिने समय सम्म उनि पनि आईहाल्छिंन् l अनि समय सहज होला यस्तै l

म पर्थमा आएँ l पारिवारिक सम्बन्धका कारण मैले दाईको मा गएर बस्न अफ्ठेरो मानिन l भाउजु पनि सरल हुनुहुँदो रहेछ l दुई जना नानीहरु मायालु l कान्छी छोरीलाई बोलिरहन पर्ने  l मेरो कुरा मेरो tone को कारणले उनले खासै बुज्दिनथिन् l अनि म सुन्न थालें l बच्चा को कुरा कति मिठो l रमाईलो लाग्थ्यो l

भान्छा मा मेरो कारण grocery बढी चाहिन्छ भन्नेमा म जानकार थिएँ l प्रत्येक हप्ता म भान्छा को लागि समान लिएर जान्थें l दाजु-भाउजु दुवै जनाले राम्रो मान्दैनथे l तर मलाई केहि contribute नगर्दा राम्रो लाग्दैनथ्यो l काम थिएन l Uni जाने, library तिर बस्यो l साँझमा मात्रै घर फर्कन्थे l म बसेको घरमा प्रशस्तै स्वतन्त्रता थियो l नेपालमा बेवास्ता पनि भन्न सकिन्छ तर होइन l स्वतन्त्रता  नै हो l 

उनिसंगको सम्बन्धको ग्राफ अनुमानित थिएन l म यता आएपछि घनिस्टता झन् बढ्यो l मलाई उनिसंग को सामिप्यता झन् मिठो लाग्न थाल्यो l हाम्रो दिन को अन्त्य घन्टौंको कुराकानी बाट हुन्थ्यो l यो क्रम ६ हप्ता चल्यो l उनि प्रत्येक हप्ता बुबा आमा लाई भेट्न जान्थिन् l दुइदिन हाम्रो कुरा हुँदैन थियो l शुक्रबार र शनिबार l तीन महिना को अन्तमा हाम्रो सम्बन्ध को ग्राफ reverse V आकार मा रह्यो l दुई महिना पछि हाम्रा  बीचका  कुराकानीमा खासै रोचक भएन l घन्टौ हुने हाम्रो सम्बाद मिनेटमा सकिन्थ्यो l कुराकानी मा चिड्चिडाहट हुन्थ्यो l उनि अलि रिसाउथिन् l सोचें टाढा हुँदा को पीडा होला l म शान्त नै बस्थे l

अनि सम्बाद एक्कासी पतलियो l  मैले सम्बाद गर्न खोज्दा उनको message आउन थाल्यो l थाकें, निदाएछु, पेट दुखेर, टाउको दुखेछ... एस्तै एक दुई शब्दको reply आउँथ्यो l काम-काजि महिला, hospital को ब्यबस्थापन हेर्नु पर्ने मैले Insurance को Account  हेर्नी जस्तो हुँदैननी l यहि सोच्थे l  अनि करिब १० दिन हाम्रो बीच सम्बाद हुन सकेन l न छोटो message नै आयो l म पनि त्यो समय assignment, अनि कामको लागि दबाबमा थिएँ l नेपालमा कमाएको पैसाले अस्ट्रेलिया मा खर्च – आगो मा घ्यु जस्तै भएको थियो l

म यता आएको करिब तीन महिना भएको थियो l कामको लागि CV बोकेर Accounting firm को ढोका-ढोका पुग्थें l यहि क्रम चल्दै थियो l त्यो दिन बेलुका को क्लास थियो, म Uni बाट फर्कदै थिएँ l message आयो-“I am sorry म अलि हड्बडाएछु l अनि Direct फोन गरें l उठेन l फेरी गरें l उठेन l ४-५ पटक फोन गर्दा पनि फोन नउठेपछी message को  reply गरें –“के भयो र dear ?” message seen भयो l फेरी फोन गरें l उठेन l रोएको emoji आयो l हात जोडेको emoji आयो l अनि यौटा फोटो आयो l फोटो मा सुभ बिवाह र निमन्त्रणा झट्ट हेर्दा देखिन्थ्यो l अनि messenger बन्द गरें l म बस पार्क मा थिएँ l थचक्क बसेछु-bench मा l कान बजेको जस्तो भयो l मेरो आँखा आगाडी सबै तस्बिर अस्पस्ट भए l शान्त, स्थिर स्वभावको भए पनि म तत्काल सम्हालिन सकिन l

फेरी messenger खोलें l उनको message थियो l उही message दोहोरिएको l  I am sorry र emoji हरु l अनि त्यो दिन थाहा पाएँ उनको profile picture मा कति खल्लो हाँसो रहेछ l अनि फेरी messenger बन्द गरें l मैले थाहा पाएँ उनि बिवाह गर्दैछिन् l अनि मलाई यो कुरा पनि थाहा थियो कि यो बिवाहको लागि उनलाई दबाब दिन सक्ने कोहि छैन l थियो त उनको आफ्नै मन l अब मलाई सम्हालिनु थियो l उनको मन परिवर्तनले मलाई यसरी एक्लाएको थियो कि कसरि भनम l त्यो रात दाईले फोन नगरेको भए म कति बेर बस पार्क बस्थें अनुमान गर्न सक्दिन l उनले किन यो निर्णयमा पुगिन् मैले कुनै अनुमान नै गर्न सकिन l मैले बुजें त उनको मन l "वाह तिम्रो मन l" यो कुरा चिच्याएर भन्न मन थियो l सकिन l 

2.

मलाई आफु संग नराम्रो संग हारेको महसुस भयो l उनले किन मलाई यसरी छाडिन् ? २७ महिनाको सम्बन्ध पछिल्लो १महिनामा के ले यसरि उनको मन परिवर्तन गरायो होला ? तिम्ले आफ्नो जीवनबाट मलाई हटायौ ठिक छ, अनि मन बाट पनिहो? अब हाम्रा सपना बिना पनि तिमि तिम्रो संसार बनाउँदै छौ है ? आँखा बाट मलाई हटायौ नि, ओहो कत्रो आँट l अब के मतिमीलाई कहिल्यै केहि भन्न सक्दिन ? तिम्रो प्रति मेरा भावना म कसरी, कसलाई भनौ ? तिम्लाई गलत कसरि भनू? हेर त तिम्ले मलाई याद संगै कति प्रस्न छोडेर गयौ l तिम्रो याद र प्रस्न मलाई यहि जिन्दगी ज्युने आधार भो होइन?

मन बेचैन हुन्थ्यो l एक दिन बेलुका खाना खाँदै थियौं l सायद त्यो अाईतबार  थियो होला l मैले दाई लाई भने ,” दाई मसोमबार Victoria पार्क मा सर्ने भएँ l “ दाई ले अचम्म मानेझै सोधे, “ किन? यहाँ के  भयो र ?” मैले सामान्य कारण देखाएँ l सिटी को नजिक, Uni को नजिक l दाई, “ कुन स्ट्रीट ?” मैले भने, “Lion स्ट्रीट l” अनि bond कोठा भाडा को कुरा सोधे l मैले मार्केट दर अनुसार भने l अनि दाई चुप लागे l भाउजु ले सबै कुरा सुन्नु भएको थियो l किन, कसो केहि सोध्नु भएन l मलाई कारण थाहा थियो l उहाँको माईतबाट १ जना बहिनि आउदै थिईन् l म भएकोले घरमा राख्ने सम्भावना थिएन l त्यसैलेभर्खरै ४ हप्ताको भाडा बराबरको bond र २ हप्ता को कोठा भाडा advance मा दिनु परेको थियो l यदि मैले त्यो बेला मकोठा खोज्दैछु भनेको भए वहालाई सजिलो हुन्थ्यो l मैले जुन बिषय २ हप्ता अगी सोच्नै परेको थिएन आज भोग्दै थिऍ l अर्थात् मेरो मन बदलिएको थियो l भाउजुको मन बिजेको थियो l

मन मा धेरै कुरा खेल्थ्यो l निदाउन सक्दिनथें l तर त्यो रात अर्को बिषय ले प्रवेश पायो l कोठा सर्ने त भनें, तर ट्रेन मा हिड्दाLion स्ट्रीट देखेको आधार मा पो भनेंको l कोठा खोज्नै पर्यो l Gumtree, Marketplace मेरा विकल्प थिए l खोज्न थालें l bond तिर्न नपर्ने कोठा शनिबार धन्न टुङ्गो लाग्यो, Victoria पार्क मा, star स्ट्रीट l एउटा सानो खाट भएको कोठा अबकोमेरो परिधि हुदै थियो l यो पांच दिन भाउजुको र मेरो भेटघाट नै भएन l दाई संग सामान्य कुरा मात्रै l म सोमबार हिड्ने कुरादाई भाउजु लाई आइतबार भनेको थिएँ l दुवै जनाको खासै केहि प्रतिक्रिया थिएन l सोमबार निस्कने दिन छोरीहरुलाई २packet चकलेट अनि केहि खेलौना दिएँ l Uber बोलाएँ l अनि दुइओटा सुटकेश सहित नयाँ घर प्रवेश गरें l

मैले कोठा सरेपछि दाईले दुई -चार पटक फोन गर्नु भएको थियो l नजिकै आएर फोन गर्नुहुन्थ्यो l म कलेज छु भन्थे l कैलेclass मा जना लागेको भन्थे l मैले कहिल्यौ पनि  फोन गर्न जरुरि ठानिन l यो पटक को दशैं तिर होला दाईको फोन आएकोथियो l मैले उठाई न l Call back गर्न मनै लागेन l
नयाँ घरमा मैले आफ्नो लागि खानेकुरा किन्नु पर्थ्यो l पकाउन भाँडा थिए l अब मैले कोठा भाडा र रासन खर्च जोहो गर्न सक्ने भएथें l कोठा भाडा र रासन को लागि (१२० + ५०) १७० प्रति हप्ता खर्च हुन्थ्यो l तुरुन्तै गाडी किने l प्रति हप्ता ५० कोअतिरिक्त खर्च थपियो l २० घण्टाको काम थियो, कमाई ५०० प्रतिहप्ता हुन्थ्यो l बस्न खान सहज भयो l फी जुटाउनेसम्भावना थिएन l

नयाँ घर नेपाली couple ले lease मा लिएका थिए l तिन ओटा कोठा थियो l श्रीमती को भर्खर पढाई सक्किएको थियो l दुवै जना काममा जान्थे l म घर मा नै हुन्थें l म भित्र छटपटी थियो l कसै संग भेटघाट गर्दा पनि यीनीहरु पनि त स्वार्थी त हुन्, मतलबी त हुन्  जस्तो लग्न थालेको थियो l classmate हरु फोन गर्थे, assignment बुझाउने बेलामा मात्रै l अनि मतलबीकिन नमानौ l मेरो जिन्दगी पनि त उनले मतलबी बनाई दिईन् l तेसैले त म अहिले सबैको मतलब को लागि मात्रै भएँ l निरस अनिभुतीले मलाई बचाएको थियो l

करिब १ वर्ष बसेको त्यो घरमा श्रीमान श्रीमतीको बीच प्रेम पूर्ण सम्बन्ध थियो l दुवै जना म संग बोल्न खोज्थें l आफ्ना कुरासुनाउन खोज्थे l गफ गरेर बसौं पनि भन्थें l मलाई उनीहरुको सम्बन्ध बनावटी लाग्थ्यो, नाटक जस्तै l म संग पनि नाटक गरेझैलाग्थ्यो l तर म चुपचाप कोठा मा बस्थें l अधिकांस समय घरमा बस्दा सुतेरै बिताउँथें   l

एकदिन खाना पाकाउँदै थिएँ l भान्छा मा श्रीमान आए l गफ सुरु गरे l म “होर”, “अँ” र “ए “ मात्रै भन्थें l भन्न थाले, “ बास्तवमानेपालमा ४०-५० हजार महिनामा कमाउन सक्ने अस्ट्रेलिया आउँदैन l “ मैले त्यो दिन तिनको कुरा, “ तेस्तो नहोला, मान्छेकोआफ्नो सोचाई, चाहना हुन्छ ” भनेको थिएँ l अनि त झन् जोडले भन्न थाले, “यदि कोहि ५० हजार महिनाको कमाउने यताआएको रहेछ भने म कान काटेर फल्दिन्छु ल l “अलि अलि पिएका थिए l मैले उनलाई सोधें, “के भनेको तपाइले तेस्तो ?” उनिले हो ल भन्न थाले l यो कुराले मेरो अहंलाई चुनौती दियो l मैले mobile निकालें l म आएको अगिल्लो साल कोव्यक्तिगत राजस्व चुक्ता को प्रमाणपत्र थियो l उनलाई देखाउदै भनें, “ल हेर्नुस l” जहाँ १४ लाख ५२ हजार प्रतिबर्ष आयकरचुक्ताको प्रमाण थियो l “ मेरो यो साल को आउन बाँकि छ l मैले यति भनें l उनि मलाई हेरिरहे l अनि आँखा झुकाए l अनिचुपचाप आफ्नो कोठामा गए l

मलाई एक किसिमले मन हलुका भयो l उनले छोडे पछि पहिलो पटक l खै किन हो? एकछिन मा अर्को कोठा को भाईनिस्कियो l “दाई आज छलफल चाँड सक्कियो नि, अचम्म l “ मैले मुस्कुराउदै भनेको थिएँ “ वहाँ लाई आज थकाई लागेकोछ रे l “ यो कुरा सायदै भाइले पत्यायो होला l पिएको बेला मा कहिले काहीं कुर्सि टेबुल संग आधा रात सम्म बोलेर बस्थेतिनी l
अब मलाई यो घर मा बस्न किन किन मजा आउन थालेको थियो l उ मेरो अगाडी कान काटेर बसेको देख्थें l ५ महिना उनलेमलाई घरबेटी जस्तै व्यवहार गरे l अनि बाँकि समय म यति शान ले बसे त्यो मेरो मन लाई थाहा छ l

अन्त्यमा

एक वर्ष बसेपछि मैले कोठा छोड्न विचार गरें l अब म Uni को walkable दुरी मा सर्दै थिएँ l कोठा छोड्नुको आफ्नै कारण थियो l मनमा स्थिरता थिएन l एक वर्षमा भगवानको द्वारमा ५०-५२ पटक पुगें होला l मैले मलाई धेरै सम्हालेको थिएँ तर पनि 'मन' बेला बेला बहकिन्थ्यो l संयोग कस्तो परेछ भनें मैले कोठा छोड्नी समयमा उनीहरु lease हस्तान्तरण गर्ने प्रक्रियामा रहेछन l दुई ओटा कोठामा मान्छे बसेको देखाउदा contract हस्तान्तरण गर्न सजिलो हुन्थ्यो होला l त्यो कुरा मैले धेरै सोच्नुपर्ने स्थिति थिएन l मैले कोठा छोड्ने दिन उनीहरु आफ्नो कोठामा थिए l मैले दुई पटक बोलाएँ, बोलेनन् l अनि message गरेर निस्किए l पहिले नै भनेको थिए कि म यो दिन कोठा सर्छु भनेर l  
 
अहिले म बस्ने घर मलाई चाहिने जस्तै छ l म यहाँ बस्छु भन्ने थाहा भएका तीन जना मान्छे छन् l एक जना नेपाल देखिको साथि जो नजिकै बस्छ l तर भेट्दा मात्रै बोल्ने हो l कोठामा आउ जाऊ को सम्बन्ध छैन l दोश्रो एउटा भाई छ l पछि नै लाग्छ कहिले त l उसको फुर्सदमा , उसको काम पर्दा l
 
तेस्रो, Uni मा भेटेको नेपाली classmate l मैले उनि संगको सम्बन्ध उमेर समूहको कारण सहज ठॉन्थें l उनको परिवार नै यता आएपछि धेरै पटक हामीले चाडबाड संगै मनायौं l घुम्न गयौ l संगै पढ्न गयौं l तर मेरो मनले भन्यो यो मान्छेको दौड आफ्नो खुट्टामा छैन l दिशा बिहिन गतिको यात्री जस्तै लग्न थाल्यो l म यीनीहरु बाट नियन्त्रित भए जस्तै लाग्न थाल्यो l बोलाएको बेलामा जानु पर्ने, दिएको खानु पर्ने, बोलेको सुन्नु पर्नी l सारमा-भनेको मान्नु पर्ने? यो सम्भब छ ? छैन l उनि ३०० मीटर नजीक थिए l घर सरेर ४-५ कि. मि टाढा जाने भए l घर सरेर गए पछि sms गरि रहन्थे l बोलाउँथे l २-३ पटक फोन पनि गरे l अहिले उनलाई reply गर्न छोड्दिएँ  l नभेट्न सजिलो छ यहाँ l भेट्न मलाई खासै रुची छैन l  
 
मैले यहाँ आएपछि जुन घर छोड्ने निर्णय गरें, जोसंग सम्बन्ध तोड्ने निर्णय गरें, त्यो निर्णय गर्ने समय को वरिपरी तिमि आएकी थियौ l तिमी जब जब मेरो स्मृति मा आउछै नि, तिम्ले कहिल्लै आँखा जुधाएनौ l सँधै मैले तिम्रो झुकेको आँखा र निरस गाला मात्रै देखें l यो स्मृतिले मलाई आफ्नो स्थितिमा परिवर्तन गर्न बल दिन्थ्यो l अनि त्यहाँ घर छोड्नी कुरा आउथ्यो l व्यक्ति संग सम्बन्ध तोड्नी कुरा आउथ्यो l
 
तिमि लाई थाहा छ म आजकल के गर्दै छु? म Casual काम गर्छु l यो काम मा म निक्कै स्वतन्त्र छु l यो काम गर्न न मलाई International Accounting डिग्री चाहिएको छ, न मैले भर्खर सक्काएको Actuary को डिग्री नै l मलाई विश्वास नै छैन यो बजारमा मेरो लागि अवसर छ, सिर्जना हुन्छ भन्ने मा l म अब समय को गर्भमा आफुलाई फालेर बसेको छु l हिजो आज धेरै निधाउन सक्छु l सुत्न पनि मलाई disturb गर्ने कोहि छैन l तिमि थियौ, अब तिमि पनि त छैनौ नि l
थाहा छ तिमीले भन्थ्यौ नि म मा अरु लाई सम्मान गर्ने, अनि आफ्ना लाई नजिक राख्ने कला छ l के अब तिमि भन्न सक्छौ मैले उल्लेख गरेको कुनैपनि सम्बन्धमा मैले सम्मान देखाएको छु? सामिप्यता राख्न खोजेको छु? म अहिले गर्भ का साथ भन्न सक्छु, “छैन l “ अनि तिम्ले भन्थ्यौ नि म मा गति छ l केहि पाउने तिब्र चाहना छ l हेर त म दुई ओटा International डिग्री लिएर पनि बे-काम जस्तै कसरि निदाउन सकेको छु l म यति भन्न सक्छु कि तिमि ले मान्छे लाई चिन्न सक्दिनौ l तिमि संग मान्छे चिन्ने  क्षमता छैन l छ  त तिम्रो मन l त्यो पनि त तिमि बिनाको मेरो मन जस्तै त हो l बेईमान l

!! ईति !!